Agressiebeheersing internationaal

Agressietrainingen wereldwijd

Sinds 2 jaar geven we agressietrainingen wereldwijd. We geven agressietrainingen in het Frans, Engels en Spaans.

We geven in samenwerking met CSD agressietrainingen voor hulpverleners in ontwikkelingslanden.

In de volgende landen hebben hulpverleningsorganisaties agressietrainingen ontvangen:Guinee, Niacaragua, Haiti, Mauretanie en vele andere landen in Afrika en Zuid-Amerika.

In 2011 staan 10 landen op de planning. De agressietrainer is Marlene Zonjee. Zij spreekt vloeiend Frans, Engels en kan ook met Spaans redden. Hieronder vinden jullie een verslag van  Marlene van de recente training in Mauretanie van 26 maart – 1 april 2011

Avonturen in Mauretanië (artikel)

Een arm land, zo groot als Frankrijk en Spanje bij elkaar. 3 miljoen inwoners, waarvan 1 miljoen in de hoofdstad Nouakchott. De andere 2 miljoen mensen wonen veelal in het Zuiden. Daar heerst nog slavernij!! Wij waren in de hoofdstad.

Overal ligt zand. De wegen bestaan ook uit zand. Iedereen, man en vrouw, dragen wijde jurken over hun kleding als ook sjaals om hun hoofden, vanwege het zand. Zelfs als de deuren dicht zijn, vind je nog overal zand.

38 graden was het, en het is voor hun winter!

Moslimgemeenschap. Wij moesten ook regelmatig de training onderbreken, want dan moest men bidden. Overigens werd de training heel vaak onderbroken, want dan kwam er weer iemand binnen met hele kleine glaasjes thee, tot de helft gevuld met suiker. Toen ik vroeg of de thee misschien even kon wachten, was het antwoord duidelijk: NEE. Want als een Mauretanier zijn thee niet op dat specifieke moment krijgt, is hij de hele dag niets meer waard!

 Vrouwen moeten dik zijn, dan zijn ze aantrekkelijk. En vrouwen mogen niet door mannen aangeraakt worden. In deze veiligheidstraining zit ook een onderdeel EHBO, waarbij oefeningen gedaan moeten worden. Maar ja, de trainer was een man. Dus IK, als vrouw, moest EHBO-oefeningen doen op de vrouwen! (Zie foto) Maar op hetzelfde moment was mijn agressietraining gepland …. Ik moest nog agressiebeheersingsoefeningen doen. Ik kwam dus in tijdnood met mijn planning.

Enfin, uiteindelijk heb ik alle groepen maar bij elkaar gezet en heb met 33 (!) mensen de agressiebeheersingsoefeningen gedaan!

 Wij werkten voor GIZ, een Duitse organisatie die mensen ondersteunt in ontwikkelingslanden en in geïndustrialiseerde landen om hun eigen toekomst te creëren en hun levensomstandigheden te verbeteren. Het is een onderneming die de Duitse regering ondersteunt bij het bereiken van hun doelstellingen op het gebied van internationale samenwerking bij duurzame ontwikkeling. Ook doen ze veel op het gebied van onderwijs over de hele wereld.

 De Duitse expats die in Mauretanië werken zijn bang. Iedere dag nemen ze een andere route naar het hoofdkantoor. Ze zijn bang gekidnapt te worden. Ze horen er veel over en het schijnt zeker voor te komen. Waarom horen wij nooits iets over Mauretanië? Misschien omdat ze de weg naar de satelliet blokkeren? Wij waren daar met verschillende Nederlandse en Belgische mensen. En GEEN van ons had contact met zijn mobiel …. Het leek wel of we afgesloten waren van de rest van de wereld ….

We mochten niet buiten lopen. We werden iedere dag gehaald bij ons hotel door een chauffeur die ons naar het hoofdkantoor bracht van GIZ. De eerste keer dat we bij GIZ hoofdkantoor aankwamen, moesten we gefouilleerd worden en door zo’n poort lopen die je bij vluchthavens aantreft. Alleen was deze controle veel heftiger. Want ook al kwam je clean uit het poortje, moest je alsnog helemaal betast worden, want je weet maar nooit! Gelukkig hoefde dat alleen maar de eerste dag. De andere dagen ging het als volgt: bij de poort stonden 3 beveiligers met geweren. Iedere keer weer moest de motorkap open (want iemand zou zomaar een bom kunnen plaatsen) en werd onze auto met een spiegel aan een stok aan de onderkant gecontroleerd. Wij mochten in de auto blijven zitten en werden zo naar binnen getransporteerd.

Marlene Zonjee.